Megan Shepherd over haar ‘The Cage’ serie en opgroeien in een boekenwinkel

Megan Shepherd over haar ‘The Cage’ serie en opgroeien in een boekenwinkel


Samen met Melisa mocht ik Megan Shepherd, auteur van onder andere The Cage, De Jacht en De Vuurproef, de vrijdag voor YALfest een half uur lang van alles vragen. Ze was diezelfde ochtend pas in Nederland aangekomen, maar daar was niets van de merken. Een super gezellig interview over haar boeken en opgroeien in een boekenwinkel volgde.

Melisa: Ik las The Cage een aantal jaar geleden voor het eerst en vond meteen dat het iets bijzonders had. Hoe ben je op het verhaal gekomen?
Dat is een leuk verhaal. Ik ging namelijk met een aantal andere auteurs op een writing retreat en ik was helemaal niet bezig met een nieuwe serie. De man van een van de andere auteurs is een zoöloog en zij vertelde ons allerlei bizarre dingen die in dierentuinen gebeuren. Ineens dacht ik: wat nou als wij degenen achter de tralies waren? Hoe zijn dat zijn? Er zou een andere soort moeten bestaan die onze verzorgers zijn. Hoe zouden we in zo’n situatie reageren? Daarnaast vind ik de serie Twilight zone fantastisch en een van de afleveringen lijkt hier een beetje op. Continu bekeken worden is een enge gedachte en ik hou van creepy stuff. Die avond bedacht ik dus het idee voor de serie en daarmee ging ik naar mijn agent. Ik vroeg haar: “Wat vind je van een menselijke dierentuin? Is dat compleet gestoord?” Ze zei: “ja, maar ga ervoor”.

Melisa: Duurde het lang voordat je de eerste versie op papier had staan?
Ik schreef de eerste versie heel erg snel: binnen enkele weken. Daarna kostte het me twee jaar om te herschrijven. Voor mijn gevoel bestaat mijn schrijfproces ofwel uit in anderhalf jaar de eerste versie schrijven en daarna snel herschrijven, of eerst snel de eerste versie schrijven en daarna heel lang herschrijven. Gemiddeld doe ik één tot twee jaar over een boek. Bij The Cage waren het zo’n tien revisies. Het verhaal wordt verteld vanuit zes verschillende personages, dus we probeerden echt de juiste balans te creëren en dat duurde even.

Thyrze: Was het vanaf het begin af aan al de bedoeling dat er zes verschillende perspectieven zouden zijn?
De eerste versie was enkel geschreven vanuit Cora’s perspectief. Haar vroegere leven op aarde speelde een veel grotere rol, maar om verschillende redenen werkte dat gewoon niet. Dus besloten we haar achtergrond te simplificeren en meer karakter toe te voegen door meerdere personages aan het woord te laten. Het was lastig om tijdens het schrijven van alles en iedereen op de hoogte te blijven. Het was echt een puzzel maar daar houd ik van: het is één van de leukste onderdelen van het schrijven.

Melisa: Voelde het schrijven van het tweede en derde deel anders?
Ja, absoluut. Ik kende de personages immers al. In The Cage had ik zoveel tijd geïnvesteerd in het leren kennen van de personages en het nadenken over de wereldbouw, dat ik me daar tijdens het tweede en derde deel veel meer comfortabel bij voelde. Ik kon meer genieten van het verzinnen van het verhaal. Het eerste boek is raar, zeg nou zelf: het is een menselijke dierentuin. Het tweede boek is een soort menselijke safari en het derde heeft wat weg van een menselijke rat race. Bij deze serie kon ik me echt laten gaan, het mocht van mezelf zo bizar en groots mogelijk zijn.

Thyrze: Het derde en laatste deel van deze trilogie verschijnt bijna. Kun je ons vertellen wat we kunnen verwachten?
Het is dus een soort rat race. Ik had van te voren al bedacht dat ik elk boek op een verschillende manier wil belichten hoe mensen omgaan met dieren, door een ander ras mensen op die manier te laten behandelen. Je had dus al de dierentuin en de safari. Het derde boek gaat veel meer in op experimenteren, waarbij mensen een soort lab ratten zijn. The gauntlet is een test waarmee de intelligentie van de mens getoetst wordt en het bevat allerlei soorten puzzels en uitdagingen. Het verhaal wordt continu verdraaid en niets is wat het lijkt of wat je zou verwachten. Er zitten ook een hoop ontknopingen in dit deel over de personages, waaronder dingen die zijzelf niet eens over zichzelf wisten. De Vuurproef is dan ook mijn favoriet van de drie.

Melisa: Hoe voelt het om je tweede serie af te ronden?
Bizar! Ik kan gewoon niet geloven dat ik al zes boeken geschreven heb en nog een verhaal voor een jonger publiek. Mijn eerste boek verscheen in 2013 en dat voelt nog maar zo kort geleden. Ik voel me enorm bevoorrecht dat ik dit kan doen. Ik had vroeger nooit geloofd dat schrijven een carrière zou kunnen zijn, dus ik ben enorm trots en blij.

Thyrze: Je volgende serie is meer gotisch, een beetje zoals je eerste serie. Is dat jouw comfort zone?
Het is gotisch, maar wel in een moderne wereld, met hedendaagse personages. Mijn eerste serie was doordrenkt met gotische elementen. Bij deze nieuwe serie is het meer de sfeer die het gotisch maakt. Het idee voor deze nieuwe serie komt echter wel vanuit The Madman’s Daughter, dat gaat over mensen die door middel van experimenten dieren menselijk maken en hoe moreel dat is. Ik wilde die thema’s eens vanuit het perspectief van de creatie belichten. In deze nieuwe serie gaat het dus niet over de wetenschappers, maar over de schepsels die worstelen met het mens willen blijven en wat dat betekent. Het is bovendien lichter en bevat heel veel gebakjes. Ik vind het een heerlijk boek. Ik heb zoveel geleerd van het schrijven van mijn andere boeken dat dit boek op een hele fijne manier uit mijn pen vloeit.

Thyrze: Welk personage uit The Cage wist jou het meest te verrassen?
Leon was een enorme verrassing. Ik vond het heerlijk om hem te schrijven. Ik wist al vanaf het begin dat ik een personage als het zijne in mijn boeken wilde hebben, maar ik vond het nog veel leuker dan ik in de eerste instantie verwacht had. Zo groeit hij enorm. Daarnaast vond ik zijn romantische partner Molly ook enorm verrassend. Ik wilde al vanaf het begin een personage in het boek stoppen die in de wereld van de menselijke dierentuin was opgegroeid. Haar perspectief op de menselijke personages fascineerde me en de manier waarop zij de andere personage zag hielp me bovendien hen te begrijpen vanuit het perspectief van een buitenstaander.

Melisa: Je groeide op in een boekenwinkel. Hoe was dat?
Mijn jeugd daar heeft me net zoveel laten beginnen met schrijven als dat het me tegenhield om te schrijven. Ik was altijd omringd door boeken. Na school ging ik naar de boekenwinkel om de lezen of werken en ook thuis hadden we kasten vol boeken. Maar het hield me tegen om zelf te gaan schrijven omdat dit de manier was waarop we geld verdienden. We verkochten boeken. Boeken waren voor mij daarom naast een kunstvorm vooral een product. Dus het koste me een lange tijd om uit het verkopen en lezen van boeken te stappen en me bezig te houden met het schrijven ervan. Maar toen ik die switch eenmaal gemaakt had, hielp de boekenwinkel me juist enorm doordat ik wist wat wel en niet verkoopt. Wat een lezer wil lezen. Maar echt, als kind opgroeien in een boekenwinkel… dat is echt het paradijs. Het is zo’n speciale wereld en er is daar zoveel magie!

Thyrze: Mijn blog heet Infinite Stories. Daarom stel ik auteurs altijd de vraag welk boek zij een oneindig aantal keer zouden kunnen lezen zonder verveeld te raken. Welk boek of verhaal is dat voor jou?
Er schieten me direct twee boeken te binnen. Ik denk dat het een sowieso boek zou moeten zijn met een rijke wereld, eentje waar je voor altijd in zou kunnen blijven. Een van de mooiste, atmosferische boeken die ik ooit gelezen heb is Night Circus van Erin Morgenstern. En de ander is waarschijnlijk The Hunger Games. Ik hou van die boeken.

Melisa: Als je een magische kracht zou kunnen hebben, wat zou dit dan zijn?
Wat dacht je van het kunnen schrijven van het meest magische, fantastische boek ooit?

Melisa: Is er een plek waar je ooit nog eens naartoe zou willen gaan?
Een fictieve plaats? Dan zou ik Hogwarts zeggen. En een echte plek… Dat vind ik lastig! Ik denk Nieuw-Zeeland. Ik ben een enorme Lord of the Rings fan, dus ik zou die locaties graag eens zien. En er is nog een plek waar ik altijd al eens heen heb willen gaan: Giraffe Manor. Een veilig oord voor giraffen waar bovendien een oud, koloniaal huis staat dat is omgetoverd tot een B&B. Als je daar aan het ontbijten bent, komen de giraffen gewoon door het raam heen. Ik ben een enorme liefhebber van dieren, dus dat heeft altijd op mijn wensenlijst gestaan.


Volg Infinite Stories: Bloglovin'InstagramFacebookTwitterGoodreads

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *