Calamity (#3) – Brandon Sanderson

Calamity (#3) – Brandon Sanderson

Calamity. Al maanden keek ik er naar uit. Eigenlijk al sinds ik Vlammenwerper eind oktober uitlas. Ik was zó benieuwd hoe de Wreker trilogie zou eindigen nadat niet alleen het eerste, maar ook het tweede deel me compleet had weten in te pakken. Safe to say dat mijn verwachtingen voor Calamity behoorlijk hoog lagen. Ik kon dan ook alleen maar hopen dat het slot aan die verwachtingen zou voldoen.

Bijna alle Wrekers zijn dood of bezweken voor het duister. Kaalslag maakt hele steden met de grond gelijk en het ziet ernaar uit dat Regalia’s snode plannen alsnog zullen worden uitgevoerd.

David is ervan overtuigd dat de oplossing van het probleem ligt bij Calamity, de bloedrode ster aan de hemel die de veroorzaker lijkt van alle ellende. Eerst trekt David nog met een paar getrouwen naar Ildithia, de uit zoutkristallen opgebouwde stad die zich langzaam verplaatst door van achteren af te brokkelen en van voren weer aan te groeien. Daar wacht een reeks grimmige confrontaties, niet alleen met een oude medestander maar ook met hun eigen diepste angsten.

Voor ik het wist, zat ik weer helemaal in de wereld van de Wrekers. Het verveelt nooit om David en zijn team tegen Epics te zien (lezen?) vechten. Met een nieuw boek kan het bovendien bijna niet anders dan dat we weer een nieuwe stad onder de invloed van de Epics ontdekken. Deze keer is dat Atlanta. En waar Newcago in staal veranderd was en Babilar onder wat stond, bestaat het nieuwe Atlanta, Ildithia, volledig uit zout. Zout dat aan de achterkant afbrokkelt en aan de voorkant weer aangroeit welteverstaan, waardoor de stad zich langzaam door Amerika voortbeweegt. Ik blijf Brandon Sandersons grenzeloze fantasie echt fascinerend vinden. Van de kleinste details in z’n wereldbouw tot aan de meest gekke gaven van Epics en bijbehorende zwaktes: alles klopt.

Ondanks dat ik met volle teugen genoot van de actie en een nieuw deel van de wereld, miste ik bij dit slotdeel toch een echte climax. Die enorme bang waarmee ik graag had gewild dat het verhaal zou eindigen. Gedurende Calamity waren genoeg spannende momenten te vinden en werden er minstens zoveel onthullingen gedaan. De potentie was er dus zeker. Maar toch vond ik Calamity niet met die knal eindigen die ik had gehoopt – ik vond het eerder als een klein vlammetje uitdoven. Het einde voelde wat rommelig aan en leverde hier en daar eerder vragen op dan dat het een fijne afsluiter vormde. Honderd procent tevreden was ik na de laatste pagina niet.

Hoewel Calamity voor mij dus niet z’n volledige potentie waar heeft kunnen maken, genoot ik wel van het avontuur, de actie en de bijzondere wereld die Brandon Sanderson het leven in geblazen heeft. Ik vind de schrijfstijl heerlijk en David en zijn bonte gezelschap zullen me nooit gaan vervelen. Ik zal ze absoluut gaan missen!

Lees ook mijn recensies van:
Staalhart (#1)
Vlammenwerper (#2)


Calamity| Brandon Sanderson | ISBN 9789021403595 | Uitgeverij Q | 414 pagina’s | Goodreads

Volg Infinite Stories: Bloglovin'InstagramFacebookTwitterGoodreads

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *