Endgame: De luchtsleutel (#2) – James Frey

Endgame: De luchtsleutel (#2) – James Frey

Endgame 2

Ik keek al maanden uit naar het vervolg op Endgame: De opdracht. Ik kon dus mijn geluk niet op toen ik De luchtsleutel eindelijk in mijn bezit had. Toch was ik ergens ook een beetje nerveus: het eerste deel was soms best ingewikkeld door alle termen, namen en de enorme snelheid die in het verhaal zat. Mijn nervositeit bleek niet ongegrond, want toen ik begon met lezen besefte ik al snel dat het toch wel een beetje lang geleden was sinds ik De opdracht las. Ik wist niet meer wie nou wie was. En dan sta je voor de keuze: het eerste deel herlezen? Of doorgaan en hopen dat het me ineens allemaal duidelijk wordt? Ik koos voor het laatste.

Al na een paar hoofdstukken was ik blij dat ik had gekozen voor optie twee. Hoewel ik nog steeds een lijst met Spelers en hun lijn miste, losten James Frey en Nils Johnson-Shelton het gat in mijn hoofd over het plot op een hele slimme manier op: door een Speler in een gesprek met een ander personage de gebeurtenissen te laten samenvatten. De manier waarop ze het deden maakte me heel blij: mijn geheugen werd opgefrist, maar tegelijkertijd hoefde ik niet het verhaal uit te stappen. Het gebeurde heel natuurlijk. Gedurende het boek geven Frey en Johnson-Shelton vaker op dit soort slimme manieren net even dat beetje extra informatie wanneer je het nodig hebt. Pluspunt!

Het probleem met tweede delen is vaak dat het typische tweede delen zijn. Een tweede deel voelt vaak een opvulling tussen het eerste en het laatste boek. Meestal vind ik ze daarom ook minder goed dan het eerste deel. De luchtsleutel liet dit inderdaad ook een beetje zien, maar stelde tegelijkertijd niet teleur. Het verhaal deed zeker niet onder voor De opdracht als het gaat om actie, geweld en details. Ik ben vooral gek op dat laatste element: de details. De precieze weergave van graden, meters of seconden. Het zegt zóveel over de personages! Over hoe ze zijn opgegroeid, over de manier waarop ze denken. Met deze kleine beetjes informatie laten de schrijvers zien hoe gevaarlijk en meedogenloos de Spelers zijn, ondanks hun jonge leeftijd.

Dat Endgame echt een hard spel is, blijkt wel zodra we te weten komen wat de Luchtsleutel precies is. Ik vond deze ontdekking zowel gruwelijk als fascinerend tegelijk. Met deze zet wordt namelijk meteen duidelijk hoe de Spelers in elkaar zitten: wat voor soort mensen het zijn. Ook krijg je gedurende het verhaal van verschillende Spelers meer informatie over hun jeugd. Je leert steeds beter hoe de Spelers geworden zijn zoals ze nu zijn.

Net als bij De opdracht is ook bij De luchtsleutel het tempo angstaanjagend snel. Dit zorgde er bij mij voor dat ik helemaal in de dodelijke, gevaarlijke en gespannen sfeer van het boek terecht kwam. Het einde werkt toe naar een explosieve finale, waarin er dusdanig veel gebeurd dat je de pagina’s eigenlijk meerdere keren zou moeten lezen om precies te begrijpen wat er staat. Het voelt aan als één grote chaos en laat me met vele vragen achter. Een ding is wel duidelijk: het slot belooft alles wat we tot nu toe gezien hebben te overtreffen. Ik ben benieuwd!

Lees hier mijn recensie van Endgame: De opdracht.

4 ster


Endgame: de luchtsleutel | James Frey | 9789000340750 | Van Goor | 440 pagina’s | Goodreads

Volg Infinite Stories: Bloglovin'InstagramFacebookTwitterGoodreads

Eén gedachte over “Endgame: De luchtsleutel (#2) – James Frey

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *