Hof van mist en woede (#2) – Sarah J. Maas

Hof van mist en woede (#2) – Sarah J. Maas

hof-van-mist-en-woedeHet heeft een hele tijd geduurd voordat ik deze recensie kon schrijven, zo sprakeloos was ik. Ik heb inmiddels gemerkt dat er wat betreft Sarah J. Maas twee type mensen zijn: mensen die lyrisch zijn over haar boeken, en mensen die haar boeken maar zo-zo vinden. Ik val absoluut in de eerste categorie. Waar ik Hof van doorns en rozen al goed vond, heeft Hof van mist en woede me compleet van mijn sokken geblazen.

Feyre heeft de vloek van Amarantha verbroken en is teruggekeerd naar het Lentehof, maar daarvoor moest ze een hoge prijs betalen. De vreselijke dingen die ze heeft gedaan om Tamlin te redden kan niet ze vergeten en ook haar afspraak met Rhysand, Edelheer van het gevreesde Nachthof, heeft ze maar al te goed onthouden. Terwijl Feyre haar weg zoekt door een doolhof van politiek, passie en duizelingwekkende macht, doemt er een veel groter kwaad op. Feyre zou het kunnen tegenhouden, maar alleen als het haar lukt om haar angstaanjagende krachten te beheersen en haar gekwelde ziel te helen.

In Hof van doorns en rozen heeft Feyre het flink te verduren gehad. De nasleep hiervan is in Hof van mist en woede dan ook goed merkbaar. Sarah J. Maas weet op indrukwekkende wijze de pijn, angst en paniek die in Feyre huist op papier te zetten. Ik vond het zó goed. Feyre is niet meer hetzelfde meisje als voor de gebeurtenissen Onder de Berg. En dat schuurt met hoe ze nu leeft in het Lentehof.

Over het algemeen heb ik een hekel aan liefdesdriehoeken. Ik weet echter niet of je het in Feyre’s geval wel zo kunt noemen. Als je dingen meemaakt, dingen die je veranderen, dan veranderen je behoeften en wat je nodig hebt met je mee. Gedurende een groot deel van het boek worstelt Feyre om zichzelf opnieuw te leren kennen, een worsteling die Sarah J. Maas ijzersterk weergegeven heeft. Wie is Feyre nu eigenlijk? Wat wil ze en wat heeft ze nodig? Het is zo logisch in elkaar gezet, zo volwassen, zo indrukwekkend om over te lezen. Ik ben nog altijd immens onder de indruk. Waar ik in Hof van doorns en rozen namelijk compleet team Tamlin was, ben ik in Hof van mist en woede compleet omgedraaid. Ik genoot van Rhysand en hoe Feyre en hij elkaar langzaam beter leren kennen. Het verloop voelde heel natuurlijk.

Ook doet zich in Hof van mist en woede een interessante nieuwe verhaallijn aan, die Sarah J. Maas naadloos in het verhaal weet te verweven. Sarah J. Maas heeft me enorm geïnvesteerd weten te krijgen in het verhaal en ik leefde daarom ontzettend met alle nieuwe ontwikkelingen en gebeurtenissen mee. Het was spannend, het was aandoenlijk, het was hartverscheurend…

… en toen kwam dat einde. Dat bizar slimme, gruwelijke einde. Zó goed. Net toen ik dacht dat het verhaal echt niet beter kon worden, besloot Sarah J. Maas haar talent even te laten zien en BOEM. Ik wilde gillen, huilen en lachen tegelijkertijd, maar in werkelijkheid kon ik alleen maar verdoofd naar de pagina’s staren. Zo meesterlijk goed. Geen woorden kunnen hier recht aan doen. We moeten nog even op het derde deel wachten (de Engelse versie komt in elk geval in mei 2017 – dus ik hoop de vertaling ook), maar wat gaat dat enorm smullen worden! Ik ben benieuwd of Sarah J. Maas zichzelf weet te overtreffen. Ik hoop in elk geval van wel!

Lees hier ook mijn recensie van:
Hof van doorns en rozen (#1)

5 ster


Hof van mist en woede | Sarah J. Maas | ISBN 9789000347568 | Best of YA | 592 pagina’s | Goodreads

 


Volg Infinite Stories: Bloglovin'InstagramFacebookTwitterGoodreads

Eén gedachte over “Hof van mist en woede (#2) – Sarah J. Maas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *