De Klauw (#1) – Adrian Stone

De Klauw (#1) – Adrian Stone

De klauw
Ik ben gek op fantasy. Ik lees deze genres echter alleen waar het YA en NA betreft, volwassen fantasy is me toch nog een brug te ver. Ik ben altijd bang voor ellenlange beschrijvingen en lastige zinnen die me uit het verhaal houden. Wellicht totaal ongegrond, wie zal het zeggen. Toen ik de oproep zag om met Hebban De Klauw – een fantasy van Nederlandse bodem – te lezen, leek dit me de perfecte kans om eens van ‘volwassen’ fantasy te proeven.

Al eeuwenlang hebben de Magyckers van het eiland Aimerey een monopolie op magie in de wereld. Wie goed betaalt kan bijna elke spreuk kopen die hij wil. Maar de spreuken zijn vaak maar van tijdelijke duur, en voordat een Magycker zijn spreuk kan herhalen wordt het weer uit zijn geheugen gewist. Alleen de allerrijksten kunnen dus genieten van de giften van de Magyckers.
Als een delegatie uit Aimerey de stad van Marit en haar autistische broertje Auric aandoet, kunnen ze dat daarom bijna niet geloven. De grote rotsblokken die de enige toegang tot de stad versperren zijn weliswaar een financiële domper voor de handel, maar niemand had gedacht dat het bestuur de Magyckers zou betalen om ze te laten weghalen.
Als iemand vervolgens de spreuk van de Magyckers herhaalt, breekt de hel los. Vrij gebruik van een spreuk brengt het hele bestaan van Aimerey in gevaar, en dat zullen de Magyckers koste wat kost voorkomen.Maar laat nou net Auric degene zijn die de spreuk kan herhalen…

Al na het eerste hoofdstuk was ik enthousiast. Wat is dit een fijne fantasy om te lezen! Ik zat direct in Marit en Aurics wereld vol draken (en het lot dat ze hebben moeten ondergaan), luchtschepen, Magyckers en hun dure, magische spreuken die slechts één keer gebruikt kunnen worden om te voorkomen dat de Magyckers te machtig worden. Een Magycker wordt altijd begeleid door een Louteraar, degene met de gave om de spreuk uit het geheugen van de Magycker te wissen, en een Wapenbroeder, die de Magycker en Louteraar dient te beschermen. Adrian Stone heeft een enorm fijne schrijfstijl. Hij gebruikt geen ellenlange zinnen vol gedetailleerde beschrijvingen maar schrijft juist duidelijk. Zijn schrijfstijl haalde me geen moment uit het verhaal, wat ik enorm prettig vond. Mijn angst voor lastig taalgebruik was duidelijk ongegrond!

Wat denk ik ook enorm hielp is dat Stone gekozen heeft voor meerdere interessante hoofdpersonages: Marit, Auric en Eamon. Marit is een lieve en hardwerkende jonge vrouw. Ze werkt in een herberg en zorgt zo goed en kwaad als ze kan voor haar twaalfjarige broertje Auric. Ik vond Marit erg realistisch neergezet: lief en zorgzaam, iemand die weet dat ze niet de hele wereld aan kan, maar ook iemand die op haar strepen kan staan, iemand die niet alles pikt. Of, zoals Eamon in De Klauw zegt: ze is zorgzaam zonder volgzaam te zijn. Ze doet haar best, en zet Auric altijd op de eerste plaats. Dit is echter niet gemakkelijk, want Auric zit behoorlijk gecompliceerd in elkaar: hij is autistisch, al wordt dat in het boek zelf nooit zo benoemd. Hij spreekt altijd de waarheid, tot op het botte af, laat vrij weinig liefde zien, behalve als het op zijn huisdier Rolly aan komt en is van tijd tot tijd enorm in zichzelf gekeerd. Zelf heb ik geen ervaring met autisme, dus ik kan moeilijk zeggen of Auric realistisch geportretteerd is of niet. Marit en Auric leren onderweg Eamon kennen, een mysterieuze man van wie we gedurende het verhaal steeds meer te weten komen. Eamon kent vele gezichten, ik vond hem een heel gelaagd personage.

Vanaf het moment dat het drietal vlucht voor de Magyckers zit het boek vol spanning, avontuur en magische momenten. Ze vallen van de ene in de andere gevaarlijke situatie, waarbij ze continu opgejaagd worden door een Magycker en bovendien nergens echt veilig lijken te zijn, zeker naarmate Aurics talenten bekend worden. Ik vind het plot prettig in elkaar zitten, ik hoefde me geen moment te vervelen. Hier en daar gaat Stone wellicht iets te snel, waardoor gebeurtenissen wat fragmentarisch aanvoelen. Dit mocht voor mij de pret echter niet drukken: ik heb me enorm vermaakt met De Klauw en ik ben benieuwd naar het tweede deel.

4 ster


De klauw | Adrian Stone | 9789024568369 | Luitingh-Sijthoff | 352 pagina’s | Goodreads

Volg Infinite Stories: Bloglovin'InstagramFacebookTwitterGoodreads

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *