Titans – Victoria Scott

Titans – Victoria Scott

Oh, wat keek ik uit naar Titans. Mechanische paardenraces klonken me geweldig in de oren, net als een meisje dat onverwachts de kans krijgt met die races mee te doen om haar familie te redden. De synopsis zorgde voor hoge verwachtingen, maar die werden helaas niet helemaal waargemaakt.

Astrid kijkt al haar hele leven naar de races van de Titans. Deze mechanische paarden zijn onbetaalbaar voor het gewone volk, maar ze spreken des te meer tot de verbeelding. Wie wedt op de juiste ruiter kan al zijn schulden vereffenen. Astrids familie dreigt uit huis gezet te worden. Dan krijgt Astrid de kans van haar leven: meedoen aan de race! De races zijn vol gevaren en valkuilen… en durft ze haar leven toe te vertrouwen aan een supersnelle machine?

Maar is Vrijbuiter wel een machine? Of schuilt er ergens in dat futuristische stalen paard een vriend die Astrid beter begrijpt dan wie dan ook?

Mijn grootste probleem met Titans was er een die moeilijk te omzeilen is: de hoofdpersoon. Astrid en ik, wij mochten elkaar niet zo. Ik had graag een liefdevol, stoer meisje gezien dat alles voor haar familie overhad. In plaats daarvan vond ik haar behoorlijk arrogant, vervelend en leeg. Ze mocht meedoen met de races met als voorwaarde dat ze het mechanische paard met respect zou behandelen en zou zien als ‘echt’ paard. En dat weigert ze gewoon, meerdere malen herhalend dat ze Vrijbuiter echt niet anders kan zien dan een ‘het’. Bah. Ik kreeg gewoon niet echt het idee dat ze dit echt wilde, ook al roept ze op een gegeven moment wel dat niemand die races liever wil winnen dan zij.

Nee, Astrid deed me niet veel. En het probleem wat je dan al snel krijgt, is dat het verhaal zelf je ook minder gaat doen. Dat het je niet meer uit maakt of Astrid die races nou wel of niet wint. Zeker in het begin hield ik dan ook mijn hart vast voor de rest van het verhaal. Dit was namelijk absoluut niet hoe dit had moeten gaan: ik had zó gehoopt dit boek fantastisch te vinden.

Gelukkig werd Titans wel beter toen ik Astrid eenmaal begon te negeren. Zo is Astrids paard wel hilarisch. Hij is super koppig en fleurde het hele boek op met zijn eigenwijze maniertjes en sarcastische gesnuif. Ook werden de races op een gegeven moment erg spannend door alle hindernissen die overwonnen moesten worden – al juichte ik dan wel voor Vrijbuiter, die het als eerste generatie Titaan echt verdiende om te winnen.

Daarbij leest het verhaal heerlijk vlot weg. Ik had al kennis gemaakt met Victoria Scotts fijne schrijfstijl tijdens haar eerdere boeken, Water & Vuur en IJs & Steen. Ook hier wist ze je weer in een heel vlot tempo door het verhaal te loodsen. Bovendien vind ik het een verademing dat dit een standalone is en Titans dus een afgerond verhaal vormt.

Al met al voldeed Titans niet helemaal aan mijn verwachtingen. Ik had een verhaal vol hoop en doorzettingsvermogen verwacht, maar de arrogante en passieloze Astrid kreeg dat niet voor elkaar. De mechanische paarden – en dan met name Vrijbuiter –  evenals het spannende einde én Victoria Scotts vlotte schrijfstijl maakten echter wel dat ik Titans zo uit had en het met vlagen wel wist te pakken. Een boek met veel potentie, maar een minder geslaagde uitwerking.


Titans | Victoria Scott | ISBN 9789025872335 | Young & Awesome | 320 pagina’s | Goodreads | recensie-exemplaar

Volg Infinite Stories: Bloglovin' ♥ Instagram ♥ Facebook ♥ Twitter ♥ Goodreads

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *